şimdi oyunlara sıra ile bakalım.

1-işlem oyunu(7/10)

ben bu oyuna 7 verdim 10 üzerinden. oyun aslında eğlenceliydi ve konuyuda kavratmaya yönelik bir içeriği mevcuttu ama bazı noktalar yanlış anlaşılmalara sebeb olabilir(derste de tartışılan kimin sesi kimi bastıryor mevzusu mesela). bide hareket eksikti bu oyunda. oyun bence bir çesit serüven tarzında olabilrdi. ipuçları olan öğrencinin bunları buldukça işlemi tanımlıyabileceği gruplar arası tatlı bir rakabetin olduğu “problem merkezli” bir şey. farkındayım yazması kolay ben sadece aklımdan gecen ve henüz çok ham olan bir düşüncemi söyledim (bu alışkanlığı kendi oyunumuzu tasarlarken kazandım galiba:D)

2-rürgar nerden esiyor(8/10)

en az ilk oyun kadar zevkliydi ve hareket unsuru insanları çok fazla oyunda tuttu.ilk kısmın hiçbir olumsuz eleştiri hak ettiğine inanmıyorum ben (tabii bu görüşümü bloklarınızda değiştirmek sizin elinizde)

2 kısım içinse evet bazı dinamikler eksikti mesela biz belirtmesek bile bir grup dinamizminin ortaya çıkacağını ummuştuk ama olmadı. ayrıca ikinci kısımda kartların kullanılması için başka bir şeyler düşünülmeliydi belkide. bizim aklımıza daha iyi bir fikir gelmedi ve inanın bir çok olasılığı gözden geçirdik

hatta bi ara tartışma sadece şu minmal üzere idi:

-yaa ama ya 2 sarı 2 kırmızı 1 mavi çıkarsa en sonunda

-o değilde bu ebe ye joker kartmı vercez o nasıl girecek yeni grubuna

-yaw arkadaşlar birinci belirlemek zorundamıyız.

-ama ben yalatacam o çemberi onlara(#?&! )

-…

bir diğer husus ise konun kavratılması noktasında. bence vermek isteğini veren bir oyundu. galiba arkadaşların itirazı bundan çok vermek istenilen şeye yönelikti.evet trigonometri için daha kavratıcı şeyler yapılabilirdi ama bizi birim çemberle sınırlayan bir “proposal” vardı ve aynen yazıyorum “cosinus ve sinus kavramlarını birim çember fikri ile kavratılması”…

3-bahçıvan(6/10)

bu oyun aslında fikir olarak çok hoşuma gitti. vermek istediği konuya çok uygun bir consept i vardı. ama tek sorun ilk kez dışarda oyun oynamanın azizliğine uğramalarıydı. daha kimseye bir şey anlatmadan birilerinin yakalarında resimler bitiverdi gruplar oluştu ve kurallar havada kaldı. birde eleştiri noktasında “hem almak hem vermek” ne kadar zayıf olduğumuzu fark ettim. savunmaya geçmeden önce dinlemek ve bir şeye eleştiri yapmadan önce iyice tartmak lazımış.

bence bundan sonra dışarıda dikkat edilmesi gereken bir kaç nokta şöle…

1- herkesi topralayıp bir çember yapmak ve oyunu kısaca anlatmak (burda söylenecekler gruplara kalmış ama bizlerin iki seviden olaya baktığımızı unutmasınlar:

a)oyunu oynayacak ve/veya izliyecek

 b)oyunu bu dersin amaçları doğrultusunda değerlendirecek

2-oyunda yer alacak olanların belirlenmesi/izleycilerin oyunu izliyebilecekleri şekilde yerleştirilmesi. daha sonra oyunu oynayacaklara kuralların açıklanması( ve bunu yaparken izleycileri de unutmamak)

3-oyun oynatılmasında ve sunumunda iyi belirlenmiş bir iş bölümü.

bence bu üç nokta bile dışarda ki oyunlarda verimi fazlasıyla arttıracaktır.

ben bu oyuna aslında birazda bu eksikliklerden dolay 6 verdim. ama oyun güzeldi diyorsun haksızlık değil mi? değil çünkü tasarıma bu saydıklarımda girer girmek zorundadır. biz sadece oyun tasarlamıyoruz o oynun sunumunu da tasarlıyoruz lütfen dikkat. (sunum notları sunumun içeriği kadar sunumun kendisinden de alınır hatırlatılır.)

neyse yazacaklarımı 2 kısımda özetliyeceğim

18 mayıdan öncesi ve sonrası….(malum tasarım sunumlarının başlaması bakımından “milad” kabul edilebilecek bir tarih)

öncesi….

tasarım yapmanın, bir şeyler tasarlamanın ne zor bir şey olduğunu hem bizzat yaşıyarak hemde arkadaşların bloklarına göz atarken bir kez daha anladım…oyunumuzun tasarım aşamasında tüm grup arkadaşlarıma teşekkürü bir borç biliyorum. yaptığımız oturumlarda(gerek msn üstünden olsun gerekse yüz yüze olsun) gerçekden bir şeyler üretme gayasinde olmaları hepimizin birbirimize bir ilham ve şevk kaynağı oluşumuz gerçekden çok hoştu. sıkıntı çektiğimiz noktalar olmadı değil ama grup içi iletişim ve üretkenlikde gayet başarılı olduğumuza inanıyorum ben. netice itibari ile beraber çalışıyor olmakdan zevk aldığım bir gruptu.

tasarım noktasında herkes gibi bizde “aktivite” VS “oyun” ikilemine girdik girdik çıktık. neşe-eğlence unsuru başta olmak üzere oyunu oyun yapan kriterler bizi epey terletetti ama sonunda altından kalkabildik galiba. oyun tasarlarken tasarlanmış bişilerden yola çıkmak faydalı oluyor galiba. ilk başlarda belki bizi sınırlandırır diye düşünmüştüm ama bambaşka dinamiklere oturtmaya çalışmak o oyunu yeni kapıların anahtarı haline gitiriveriyormuş….

bu arada hocamızın bloklar hakkında yorum yapmaması, bloklara “yazılım”(katılım gibi bişi olsa gerekk diyenler doğru tahmin ettiler ) ı baya bir azaltmış galiba.

neyse hemen konuya girelim bu hafta dersi farklı bir ortamda yaptık ve işimizin ortaya bir şeyler çıkartmak olan kısmına geldik…ortaya çıkacak şeyi bir “sanat eseri” olarak tanımlatamak abaartımı olur bilmiyorum ama bu hafta o yaptığımız küçük “brain storming” sırasında aklıma bir yerlerde okuduğum bir heykeltraşın sözü geldi

-kabaca şöyle diyordu “ben önce taşa bakarım bakarım bakarım…. onun içinde kurtarılmayı bekleyen yüzü ifadeyi insanı görmeye çalışırım sonrasında ise tek yaptığım ona ordan çıkmasında yardım etmek”…

aslında bizimde durumuz çok farklı değil.. hepimiz bir şekilde dışarı çıkmayı bekleyen bakış açıları, fikirler, yaklaşımlar oluşturduk zamanla (daha önceki bir yazımda “işe çokdan başladık”dan kastım da biraz bunlardı aslında) ve elimize yontulmak için taş gelince hepimiz içindeki duyguya, şekle, güzelliğe yoğunlaştık; onu aramıyorduk artık. artık sorunumuz onu oradan nasıl çıkaracağımız dı… belki de derste hocamızın “dizayn sorunun”dan kastettiği ilki değilde ikincisiydi “onu oradan nasıl çıkaracağımız”

 bu arada bir öz değerlendirme…

galiba benim bloklarım istenilenden (tamam açık olarak ifade edilmemiş olsa da bu bloklara dair bir beklentinin olduğu aşikar) biraz uzakta… ne bileyim kısıtlama konulmadı bu iyi bir şey ama bazı arkadaşların bloklarını okuyunca ben “bahsetmem “”-gereken-”"!!*(bu kelimeyi çok dikkatli kullanmak lazım ama kullanmam da lazım ne yapayım) bunlar olmalı” diyorum bazen…

 dönem sonunda bu tasarladığımız oyunları gene bizler oynayacağız değil mi… neden bunu bir şekilde ayarlayıp ders saatinde/veya müsait olan başka bir saate güney meydan da yapmıyoruz… açık havada bir “science fair” gibi ama bu “play fair”….”science fair” gibi bir şeyi gecen sene kuzey yd nin önünde yapmıştık(“pred 352″ dersin de-  evet gecen sene yd nin önünden mayısın son haftası gibi gecerken ne yapıyor la bunlar diye merak ettiğiniz topluluk büyük ihtimalle bizlerdik-pred 352 öğrencileri- :D)… bir dönem boyunca ilköğretim çocukları için tasarladığımız deneyleri orda açık havada sergilemiştik (hatta yakın okullardan ilköğretim öğrencileri gelmişti ve kısa sunumlar bilem yapmıştık )

buna benzer bir şeyi neden biz de yapmıyalım… tamam ilköğretim veya orta öğretim çağındaki çocukları çağır(a)mayabiliriz ama baya bir insanı o meşhur “magic cirle”ın içine alabiliriz bence  

eee hadi ama biraz “risk” alalım biraz “reklam” yapalım ve bol bol “eğlenelim”

ps. bu yazı bu haftaki blog yazısı niyetine yazılmış bir yazı değildir.. cuma günü hakkında söylenecek şeyler için hımmm nasıl diyordu ingilizler????  

 ”coming soon” 

A) dersten detaylar : belki dersler doğrudan alakası olmayan ama oyunlar ve dersin işlenişinde dikkatimi küçük sayılabilecek ayrıntılar. olaki ilginizi çeker ilginizi çeker…

B) blok yazılarının akibeti: ne olacak bu blok yazıları ‘tamam mı devam mı’ noktasına gelmemiş olsak da tartışma ciddileşti galiba (hocamız bunu açık sinyallerini verdi zaten)

C) grupların oluşturulması: sonunda gruplar oluştu. öncesi ve sonrasıyla grup çalışmalarına genel bakış( fazla mı resmi oldu ne) -neden bu grup çalışmasına ‘aşık oldum’-

 A) DERSTEN DETAYLAR:

derste bu hafta garip bir şekilde detaylar dikkatimi çekti. küçük detaylar ama beni şaşırtmaya yetti doğrusu..

öncelikle hocamızdan başlayıp kendimle bitirecem ; derste ilk girişte yapılan blokların değerlendirilmesi ve derse giriş kısmı uzamaya başlayınca birden sanki hocamıza sihirli bir el dokunup ‘yeter garipler sıkıldı kessen artık’ dedi.  garibime giden hocanın bizi nasıl bu kadar açık ve zamanlı anladığı o sihirli eli oluşturmak için neler yaptığı idi(tamam empati çok şey açıklıyor ama herşeyi değil)

bir detay da ip oyunudan: oyunda kare yapmaya çalışken bir arkadaşımın yaptığı hareket beni çok şaşırttı. gevşek olan ipi gerdirmek için ipe düğüm attıp (kör düğüm değil değil basit bişi) ipin boyunu ayarlamaya çalıştı. bence bu matematikde ki değişkenlerin kontrlu ve manipulesine çok güzel bir örnekti. herkes ipin boyunu benzer şekilde ayarlasa kare değil eşkenar beşgen bile yapılırdı belki…

kendimle alakalıolarak yakaladığım detay ise : ip oyununu luzumsuz (belki yanlış kelime ama bir şekilde ısınamadım desem daha doğru olacak) bulduğumu anlamam oldu (tamam oyunun altında bir sürü şey var;iletişim, kolektif düşünce, liderlik vs ama kendimioyun sırasında bir an zorla bazı şeyleri yapıyormuş ve eğleniyormuş  gibi yaparken buldum ) 

B) BLOK YAZILARININ AKİBETİ:

yukarda bahsedilen girişin bir kısmı blok yazıları üzerine oldu(arkadaşların blok yazıları değil blok yazıların kendisine; belkide şu sıralar çok moda olduğuna inandığım kelime ile ‘öz’üne dair) blok yazmak güzel bir şey bence ve başkalarının bloklarını okumak da. tekrar olacak ama bir konu da bir olguda; farklı bakışların sayısı sadece ona bakanlarlarla sınırlı ve bloklar bu paylaşım için çok önemli. bu nokta da hocamızın endişeleri bana biraz yersiz geldi. evet blokları elinden geldiğince takip etmeye çalışan birisi olarak bazı sorun sayılabilecek durumları ben de sezinledim ama bunlarsız da olmaz ki . blokları kapatmak mı daha kötü yoksa devam edip konu ve içerik sınırlamsı yapmak mı sadece bu aklımdan geçti blokların akibeti tartışılırken. ve bir karar veremdim umarım hocamız icinini rahatlacak birçözüm bulur (tabii bu işi ona bırakmamak da bizim elimizde…)

C) GRUPLARIN OLUŞTURULMASI :

bu hafta grupları oluşturup hızlı bir şekilde işe başladık. gruplar olabildiğince ‘rastgele’ oluştu (bildiğimiz en eski yöntem olan kuraya başvurduk) grupların oluşturulmasından çok grup çalışmasının ilerleyişi ile alakalı hocamızın çizdiği yol beni çok etkiledi. her grup hem bir şeyler talep eden hemde kendinden talep edilen oldu. bunun getireceğifarklı bakabilme empati çesşitliklik aşikar. amaaslı beni etkileyen bir şekilde bir gruba verdiğimiz ‘feedback’ın bize gelecek olan ‘feedback’ in oluşumunda bir yer edinmiş olması. asıl hoşuma giden de buydu benim.bir halka var sizin yaptığınız her müdahale size gelenin içinde kendine yer buluyor….yani sizin bir öneriniz dönüp dolaşıp size verilen önerinin oluşumunda gene karşınıza çıkıyor. bu yüzden her eser sadece 1 veya 2 gruba değil tüm sınıfa ait olacak…

derste yaptığımız oyunlar sırasında belki herkes aynı hareketleri yaptı ama ben kollektif bir düşünce yakalıyamadım (bunu nie söyledim belkide böle bir şey bekledim bu oyunlarda…) bence bir oyunda kollektif düşünceyi yakalamanın yolu herkesin yaptığı hareketin bir amaça ve hedefe hizmet etmesi (bknz gecen dönem pred 485 alanlar için sandelye kapmaca oyunu) bence yapacağımız oyunlarda buna çok önem vermeliyiz çünkü oyunun bir şeye hizmet etmesi için önce oyunun olması ve katılımın bir şekilde sağlanması lazım (“positive interdependence”; “goal interdependence”; “team spirit” gibi kavramlar eğer oyun grup halindeyse düşünülmesi gereken şeyler galiba….) ,

bu arada bazı bloglarda yazılan “ne zaman işe koyulup bir şeyler yapmaya başlıyacaz” yorumlarına katılmadığımı belirtme ihtiyacı duyuyorum. işe ilk dersten sonra koyulmaya başladık bile ve tek gereken bunu farkındalık. zaten dersin vermek istediği mesajlardan biriside bu bence : neyi ne için ne şelkilde yaptığımız yapmamız gerektiğini bilmek; düşünmek. ortaya elle tutulur bir şeyler koymaksa (bundan kastım arkadaşların “bir şeyler yapmaya ne zaman başlıyacağız” sözünde ki “şey”) bence “buz dağının görünen kısmının inşası”….

önce sanat sanatçı ve sanat eseri üstüne o kadar farklı düşünce uçuştu ki kafamda toparlamak çok zor halen…. sonra bide o eserin muhatabı(onsuz belki eserin var olamıyacağı) olan kişi var. bir eser ona bakan okuyan yorumlayan biri ile varlığını tamamlıyor belkide ve sanatçının yaptığı ortaya sadace tamalanmayı bekleyen; var olmak için eserin 2 . sahibini bekleyen bir şey atmak.

peki bunlar güzel hoş ama nerden geldiyse aklımda bunlar varken hocamızın 2 hafta önce “öz” ile alakalı yaptığı konuşma ve öğrretmenlik mesleğinin bir nevi “özündeki duygu” yu arayan sorusu aklıma geldi. burda buna bir cevap yazmayacağım çünkü hala bulamadım ve sanki “neyi aradığımı sadece bulduğum zaman bilecekmişin” gibi hissediyorum bu konuda…. ama bir his daha var içimde: bu duygu her ne ise bir sanatcının eserini ortaya koyarken taşıdığı duyguya çok benzemeli.(ve evet farkındayım bu tespit bizi bir cevapa götürmekden çok uzak ama hocamızda bizden cevap değil de üstünde düşünmemizi istemişti-ince ama önemli bir ayrıntı) 

neden böle hissetim; çünkü sanat eseri gibi öğretmenler olarak yaptığımız işte kendi başına yarım eksik ve kalan parçasının özleminde ve bu parça bizde değil; muhatabımız olan öğrencilerde; belki velilerde; hatta ve hatta toplumun tümünde.

tamam sloganı “teaching as a performing art” olan bir ders aldığımı yeterince belli ettim galiba ama şunu da sölemek isterimki sanatçı için “daima daha iyiye ulaşma çabası” bu duyguyu açıklamakta bir şekilde eksik kalıyor

peki bizim için olayın “öz”ü ne olmalı????

ps. * ve **  alıntıdır

*mavisini yitirmiş yaşamak

**sofinin dünyası

ps 01: gecen dönem pred 485 dersi için yazılmış bir blog yazısıdır burada da paylaşmak istedim(daha anlaşılır bi şekilde “copy paste yaptım ) 

ps 02: bu haftanın sced 487 blok yazısı aşşagıdadır…

gelelim oyunlara…ben bu hafta herkesin hem ebe hemde kaçan olduğu oyundan çok zevk aldım ve oyunda role dağılımın illa da çok belirgin bir şekilde yapılmasının şart olmadığını;(roller çok belirgin olasa bile…) bu rolu oyuncunun kendisinin üstlenmesinin ve bu akışın kendine göre gitmesinin çok daha zevkli olabileceğini farkettim. iki kişi göz göze gelir; iksininde iki şeceneği vardır, yaa kaçan olmayı kabullenip kaçacak yada ebelemek için ileri atılacak ama hangisi hangisi kaçsam mı; kovalasam mı? kaçan mı olsam kovalanan mı? ve risk alıp ileri atılmak ise en güzeli ava giderken avlansam bile:D

 bu arada diğer arkadaşların blog yazılarını okurken farkettim; tanığım arkadaşlarımın bloglarının tema şeçimlerini (görünüm ayarlarıda diyebiliriz) kişilikleri eşleştirmeye benzetmeye veya ilişki kurmaya çalışırken yakaladım kendimi … bian çok garip geldi bana; daha garibi ise (evet siz söylemeden söyleyeyim) bunu burda yazıyor ve sizinle paylaşıyor olmam belkide…… ilginç tabii….

dersin içeriği olan “game and play”(tarzanca ama türkçe yazsam oyun ve oyun gibi şaçma bişi olacak) ile alakasından önce oyunun düşündürdükleri….

gözlerin kapalı olması bilinmezlik çevrede olup biten bişilerin varlığına dair kısıtlı ve meraka yönelten bilgi(atılan çığlıklar) velhasılı aslında çok güçlü keskin hatları olan bir deneyim… derste zaten herkesin söyleyecek bir sürü şeyinin olması da bunu göstergesi…

“game and play” açısından ise bence en önemli kısım oyunun kendisi ile değilde bizim davranışlarımızla alakalı idi… oyunu “kuralına göre oynadığımız” pek söleynemez. şahsen ben gözleri açık olanları gördüm….dikkat edilmesi gereken husus ise böyle çok fazla güven duygusu gerektiren oyunlarda(gözlerin kapalı olamsında oluşacak güvensizlik hepimizin malumu..tecrübeyle de sabit:)) bunu sağlayacak motivasyon etkeninin göz önünde bulundurulması bence….